La Condesita v362

IGR: 0110. Versión: 362. Rima: á. Hemistiquios 34.

Garganta de Béjar (p.j. Hervás, Cáceres, España)

Cuando se empezó la guerra    de Itaila y de Portugal
nombraron al conde Flores    de capitán general.
La condesa, como niña,    no cesaba de llorar:
¿Para cuántos años conde,    para cuántos años vas?
Para siete, princesita,    para siete nada más;
si a los siete no he venido,    condesa, ya pués casar.
Pasan siete y pasan ocho    la condesa sin casar;
un día estando comiendo    la decía su papá:
Ya te puedes casar, hija,    que el conde no viene ya.
Se viste de pelegrina    y en busca del conde va.
A la puerta del convento    con él se vino a encontrar:
Déme una limosna, conde,,    bien me la podía dar
que vengo de las Itailas    y no traigo pa cenar.
Si vienes de las Itailas,    mi condesa, ¿cómo está?
Su condesa está muy triste    y no cesa de llorar.
¡Oh maldita pelegrina!,    ¿quién te ha traido pa acá?
Me han traído unos amores    que no me dejan parar.

Otros datos:
Variantes: -2 llamaron; -3 Su cond.; -6 princesa.

Bibliografía:
Recogida por Diego Catalán y Álvaro Galmés, 1949. (Archivo: AMP; Colec.: María Goyri-Ramón Menéndez Pidal). Publicada en RTLH 4 (1970), p. 260, nº V.312.