Muerte ocultada v59

IGR: 0080. Versión: 59. Rima: 8+8 í-a. Hemistiquios 56.

El Bao (ay. El Bollo, p.j. Puebla de Trives, Ourense, España)

Don Pedro se va de caza    don Pedro como seguía,
le pegó do mal da morte,    para su casa se volvía.
Hágame la cama, madre,    para mi eterna vida.
No fales eso, meu fillo,    que de veras te salía.
No se lo diga a doña Ana    dentro de un ano y un día;
que está parida de pouco,    de pena se morirím.
Veña aquí, miña mai,    miña sogra tan querida,
os cazadores desta terra,    ¡moito tardan que non viñan!
Os que son bos cazadores    tardan un ano y un día.
Veña aquí, miña mai,    miña sogra tan querida,
as casadas de esta terra    ¿de qué color van a misa?
Unas van de azul claro    y outras como elas pedían,
e tú, por ser miña nora,    de negro ben parecida.
Cuando iban a misa    las vecinas le decían:
Mira, mira, la viudita,    qué negrita vai a misa.
Veña aquí, miña mai,    miña sogra tan querida,
todos dicen la viudita    y eu marido tenía.
Esas son las malas lenguas    que malrolarte querían.
Vena aquí, miña mai,    miña sogra tan querida,
¿de quén son aquelas fachas    qu`arden na nosa capilla?
Vaya por Dios, miña nora,    que remedio ya no había,
esas son las de don Pedro,    qu` hay un ano que cuai moría.
Voces daba doña i-Ana,    voces daba que feria.
Bajara una voz del cielo    y estas palabras decía:
Consólate, ay, miña esposa,    que eu dende aquí non podía.
Aquí ya tengo tres sillas,    tres sillas escollidas;
una es para ti, esposa,    y outra ya es para la niña,
y otra ya es para mi madre,    que la tiene bien merecida.

Bibliografía:
Recitada por Sara Arias Domínguez (81a). Recogida en 1981. (Archivo: ASOR; Colec.: Encuesta NOROESTE 81). Publicada en RTLH 12 (1984-1985), pp. 141-142, nº 101: 20R2.