IGR: 0113. Versión: 63. Rima: á-a+í. Hemistiquios 59.
Picoña (ay. Salceda de Caselas, ant. Salceda, p.j. Tui, Pontevedra, España)
Estando doña Silvana no seu xardín asentada,
cun peite d`ouro na man seu cabelo peiteaba.
Mirou vir ollos amantes que para ela miraban.
Diga, diga, capitán, diga por a súa i-alma,
marido que Dios me deu ¿anda na súa compaña?
Nin o vin, nin o coñezo, nin sei que sinal levaba.
Levaba cabalo blanco, cinta encarnada na espada,
en a punta da súa lanza, unha cinta colorada.
Por las sinals que me dais, ele na guerra andaba;
a primeira lancetada, foill` a cabeza cortada.
¡Ai de min, ai de min,
qu` hasta agora fun señora, i agora serei criada!
¿Canto dera, real señora, quien te lo truiera aquí?
Tres hijas que Dios me deu, todas tres volas aquí.
Eu non quero a[s] vosas fillas porque elas quérenme a min.
¿Canto dera, real señora, que te lo truxera aquí?
As tellas de meu tellado son de ouro a marafil.
¿Canto dera, real señora, por telo traer aquí?
Teño un carabel de enxorza, teño eu no meu xardín.
Eu non quero as vosas rosas que elas preténdenme a min.
Son soldado, vou prá guerra, todo queda por aquí.
¿Canto dera, real señora, que te lo truiera aquí?
Non tengo más que vos dar, nin vos más que me pedir.
Retírate, capitán, retírate diante min,
que están me[u]s irmáns en casa que te non vexan aquí.
Non temas de teus irmáns que cuñados son de min,
témete de teu marido que o tes diante de ti.
Si tu meu marido foras, te quixera más ca min;
décheme un anillo d`ouro a mitad dareicha a ti.
Trai acá a túa mitad qu` a miña xa vola aquí.