IGR: 0080. Versión: 62. Rima: 6+6 í-a. Hemistiquios 62.
Cataluña s. l. (España)
Si n`hi ha una dama dama de Galicia,
son marit es fora á la romería.
Jo no dormo, no, no estich adormida.
Diu que s`hi estará un any y un dia.
Ja`n pareix la dama ab molta alegría.
Mentre está parint son marit arriba;
tot pujant la escala cau esmortuido.
Mare mia, mare, sento gran ruido.
Ne son las criadas que saltan y riuhen.
Se`n ha mort un gran, un gran de la vila,
n`hi fan un enterro ab una musica.
Mare mia, mare, quin dia iré á missa?
Filla, las pagesas estant quinze dias,
tú com á primpcesa un any y un dia.
Mare mia, mare, quin vestit duria,
lo vestit de seda ó`l de plata fina?
Si`t posas lo negre mes be t`estaria.
Al sortir de casa sent la gente que diuhen:
Ara vé la dama, ara vé la viuda!-
Mare mia, mare, sent la gent que diuhen?
Ne son criaturas no saben que dirse,
lo que óuhen als gants los xichs tambié`u diuhen.
Las campanas van, per qui tocarian?
Tocan per un gran, un gran de la vila.
Ne cava`l fosser, per qui cavaria?
Filla, meva filla, tambè haurè de dirtho,
ton marit s`es mort, has quedada viuda;
ton marit s`es mort á la romerá.
Mare mia, mare, héuse aquí ma filla,
que me`n vaig al cel ab qui tant volia.