Mort de l`enamorada v3

IGR: 0937. Versión: 3. Rima: á-a. Hemistiquios 34.

Cataluña s. l. (España)

Valdría mes sé soldat,    peleyarne nit y dia
    
que no posá l` amor    ab cap viuda ni cap nina.
Yo parlo per mi mateix    l` he posat ab una nina,
    
m` en ha menat enganyat    diguem qu` ab mi `s casaría.
La culpa ella no la té,    yo tampoch li donaría,
    
la té son pare y sa mare    que no volen qu` ab mi visca.
Puig que Deu ho ha volgut    ella es morta á l` altre vida.
Al punt de la mitja nit    sí n` es hora retirada
m` en aniré á la sepultura    ahunt ella es enterrada.
Me li ajonollo als peus    en passo lo Sant Rosari,
mentres li estava passant    á la Verge suplicava:
O vos, Verge del Rosé,    vos que sou tan soberana,
entre dos enamorats    ya n` obresiu un miracle.
El miracle ya es obrat,    la difunta ab ell parlava:
Aixeca `t, lladre traydó,    que la mort me n` ets causada,
com si no `n `gués costat re    á mon pare y á ma mare,
al pare per darme pa,    á la mare per criarme.
Notas de Milà: -4 N` he anat content y e. (correccion de D); -17 Adicion de D.    

Otros datos:
Nota: la versión comienza con otro romance aun sin identificar.

Bibliografía:
Recogido antes de 1882. (Colec.: Milà i Fontanals, M.). Publicada en Milá y Fontanals 1882, nº 37A, pp. 47-48.
[Cont. con ...? contam.]