IGR: 0159. Versión: 34. Rima: á. Hemistiquios 122.
Quintela do Pando (ay. Viana do Bolo, ant. Viana, p.j. Puebla deTrives, ant. Viana do Bolo, Ourense, España)
¡Lenzoquiña, Lenzoquiña, filla del conde Riale,
quen me dera estar tres horas, tres horas ó teu mandare!
Tres horas non eran nada pra o qu` eu tiña que deseare.
Don Carlos, com` es chiquillo, logo s`iría a alaudare.
Con esta espada me maten, con otra me van cortare,
de sete damas que eu teño si ningunha me hei d`alaudare.
El dicho non fuera dicho, á plaza se foi sentare.
Esta noite durmín cunha que en mi vida he visto tale:
delgadiña da cintura que s`ablanca cunha manhe,
os olliños da súa cara relumbran com` un cristale,
os dentiños da súa boca, menudiños como o sale.
Unhos dicen: «¿Quen sería?», i outros dicen: «¿Quen seráe?
Ha ser a filla Lenzuca, filla do conde Riale.»
Desque su padre lo sopo, sus hijas mandó llamare.
Vinde aiquí vos, miñas fillas, que vos quero perguntare
cuál de vos estáis preñadas, pra vos mandar retirare.
Miran unhas cara as outras, Lenzoquiña a suspirare.
¿Por qué lloras, Lenzoquiña, sin tener por qué llorare?
Hoxe van cortar a leña pra pasado te queimare.
Nin se me dá que me queimen nin que me vaian queimare,
dáseme polo do vientre, que era de sangre riale.
¡Quen me dera un paxariño dos qu` algún día dinll` o pane!
A palabra no era dita i o paxariño alí estae.
¿Qué me manda usted, señora, que eu veño ó seu mandare?
Que lle me leves estas cartas a don Carlos de Montalvánhe,
unha escrita en letra fina y autra de sangre riale;
si lo hallaras durmiendo, lo dejarás descansare;
si lo hallaras comiendo, lo dejarás acabare;
si lo hallaras jogando, no le días más lugare.
El pajarcito que llega, don Carlos de misa sale.
Aquí che traigo, don Carlos, cartas de muito pesare,
qu` a túa esposa Lenzoquiña che queda pra cha queimare.
Nin se me dá que ma queimen, nin que ma vaian queimare,
dáseme polo do vientre, que era de sangre riale.
¡Raios te partian, don Carlos, corpo de gran falsedade,
en quen empleou a miniña toda súa virxinidade!
Cálate tu, meu criado, non me fagas tanto male,
aunqu` o digo de palabra, outro queda de voluntade.
Mi madre, por ser mi madre, algún consejo m`ha dare.
Si tú eres meu fillo, cu`ela te m`has casare;
si tú eres meu fillo, non ma deixes abrasare.
Vestira roupa de seda, zapatos de cordobanhe,
y montara en su caballo, vola com` un gavilanhe.
Llegó al medio de la plaza, xa estaban pra lla queimare.
¡Deténgase la justicia, deténgase la hermandade!
que esa niña es chiquita y vai mal sin confesare.
Siete flaires la confiesan, a ningún contou verdai.
Colleu a nos brazos, al confesor fue a llevar.
Dime, nena, si tu fuches forzada d`home,
ou fuches do teu querer. Non foi unha vez,
que foi dúas ou tres con don Carlos de Montalvanhe.
Dam` un biquiño, miniña, don Carlos aiquí che estae.
Nin lo pirmitirá Dios nin a Virgen del Pilare.
La cogiera en los brazos y al caballo vai montare.
E logo lle comenzaron a decir os do lugare:
Si a levas por esposa, non cha han deixar gozare,
si a levas por esclava, logo cha han de quitare.
Non a levo por esclava, qu` a levo por esposa.
S`hoxe lle queren ir á boda, mañana se vai casare.
Adiós, os cornudos todos, cornudos de este lugare,
unha nena hermosa, aquela querías queimare.